අඳුරු මංපෙත් විවර කරමින්
පාර කිව මන හැම දිනේ......
දුගුණ ඇත්නම් එහැම දුරලා
සුගුණ මතුකළ මැන මගේ.....
උපදින්නටත් පෙර සිටන් මා කුස දරාගෙන ආදරෙන්
උතුම් කරුණා සිසිළ දුන්නා නුඹගේ කුස තුළ සිටියදිත් ....
කවා පොවමින් සවිය ඇත්තෙක් කළේ අපමණ සෙනෙහසින්
එහෙත් ඔබ මට ඕවා දුන්නේ උතුම් මිනිසෙක් වන ලෙසින්.....
කුසට අහරක් නැතත් ඔබහට
රසින් මගේ කුස පුරවමින් ....
එදා නුඹ නිති කඳුළු සැලුවේ
මගේ මුවට සිනහව දෙමින්.....
උතුම් කරුණා මෙත් උපේක්ඛා
මාහට පැළදු අනුහසින්...
නිවන් දක්නට තවත් පින් කීම
බුදු බව ලැබේවා මිදෙමින් දුකින්....
නොනිමි සසරේ රුදුරු කතරේ
මා සැරිසරනා හැම භවේ....
මගේ මව වී මග කියනු මැන
නිවන් දක්නා තෙක් ලොවේ...
උපුටා ගන්නා ලදි.
